Żyjemy w czasach, w których niemal na wszystko mamy rozwiązanie.
Gdy jesteśmy zmęczeni — szukamy sposobu na więcej energii.
Gdy nie możemy się skupić — próbujemy poprawić koncentrację.
Gdy pojawia się smutek, złość albo niepokój — chcemy wiedzieć, skąd się wzięły i jak najszybciej się ich pozbyć.
Pracujemy nad sobą. Rozwijamy się. Czytamy. Słuchamy. Analizujemy. Próbujemy lepiej siebie rozumieć.
I samo w sobie nie ma w tym nic złego.
Problem zaczyna się wtedy, kiedy zaczynamy traktować siebie jak kolejny projekt do naprawienia.
A może dzisiaj nic nie jest z Tobą nie tak?
Czasem masz po prostu gorszy dzień.
Jesteś zmęczony. Rozdrażniony. Nie masz ochoty rozmawiać. Coś Cię uwiera, choć właściwie trudno powiedzieć co. Rzeczy, które jeszcze wczoraj były zupełnie obojętne, dzisiaj potrafią wyprowadzić Cię z równowagi.
I wtedy bardzo szybko w głowie zaczyna się:
„Co jest ze mną nie tak?”
„Dlaczego znowu tak się czuję?”
„Przecież powinienem sobie z tym radzić.”
„Muszę coś z tym zrobić.”
A może właśnie nie musisz?
Może nie każda emocja potrzebuje natychmiastowego wyjaśnienia.
Nie każdy gorszy dzień oznacza, że cofasz się w swoim rozwoju.
Nie każdy smutek trzeba zamienić w radość.
Nie każdą złość trzeba od razu przepracować.
I nie każde zmęczenie jest sygnałem, że robisz coś źle.
Czasem jesteś po prostu człowiekiem, który coś czuje.
I może to naprawdę wystarczy.
Rozwój nie musi oznaczać ciągłego poprawiania siebie
Dużo mówimy dziś o rozwoju, świadomości, pracy z emocjami, ciałem czy energią. Sam również często o tym mówię i są to obszary bardzo mi bliskie.
Ale widzę w tym pewną pułapkę.
Możemy tak bardzo skupić się na „pracy nad sobą”, że w pewnym momencie zaczniemy wierzyć, że zawsze jest w nas coś, nad czym trzeba pracować.
Jeszcze jedna blokada.
Jeszcze jedno przekonanie.
Jeszcze jedna emocja.
Jeszcze jeden temat do przepracowania.
Jeszcze coś do uwolnienia.
A przecież celem poznawania siebie nie powinno być stworzenie idealnej wersji człowieka, który już nigdy się nie złości, nie boi, nie wątpi i każdego ranka budzi się pełen energii.
Dla mnie świadomość coraz częściej oznacza coś zupełnie innego.
Umiejętność zauważenia tego, co właśnie się we mnie dzieje — bez natychmiastowej potrzeby zmieniania tego.
Zamiast się analizować, spróbuj siebie posłuchać
Sam coraz częściej, kiedy czuję, że coś jest nie tak, próbuję nie zaczynać od pytania:
„Dlaczego tak się czuję?”
Zadaję sobie inne:
„Czego właściwie teraz potrzebuję?”
To niewielka różnica w słowach, ale ogromna różnica w podejściu do siebie.
Bo pytanie „dlaczego?” bardzo łatwo prowadzi do głowy.
Do analizy.
Do szukania przyczyny.
Do historii, które zaczynamy sobie opowiadać.
Natomiast pytanie „czego potrzebuję?” kieruje uwagę zupełnie gdzie indziej.
Do siebie.
Może potrzebuję ciszy.
Może rozmowy.
Może ruchu.
Może snu.
Może czyjejś obecności.
Może pobycia samemu.
Może wyłączenia telefonu i zniknięcia na kilka godzin ze świata.
A może zwyczajnie potrzebuję świętego spokoju.
I to też jest w porządku.
Ciało często wie wcześniej
Mamy ogromną tendencję do życia „od szyi w górę”.
Myślimy. Analizujemy. Planujemy. Przewidujemy. Oceniamy.
Tymczasem ciało przez cały ten czas wysyła własne sygnały.
Napięcie.
Ciężar.
Zmęczenie.
Potrzebę ruchu.
Potrzebę zatrzymania.
Oddech, który nagle staje się płytszy.
Ścisk w brzuchu.
Rozluźnienie, kiedy podejmujemy decyzję, która naprawdę nam służy.
Nie chodzi o to, żeby każdy sygnał ciała interpretować albo doszukiwać się w nim ukrytego znaczenia.
Czasami wystarczy go zauważyć.
Bo ciało często odpowiada szybciej niż głowa.
Trzeba mu tylko wreszcie pozwolić dojść do głosu.
Nie musisz być cały czas „dobrą wersją siebie”
Możesz być świadomy i mieć fatalny dzień.
Możesz znać mnóstwo narzędzi do pracy ze sobą i czasem nie mieć ochoty używać żadnego z nich.
Możesz pomagać innym, a jednocześnie samemu czasem potrzebować czyjejś obecności.
Możesz wiedzieć bardzo dużo o sobie i nadal czasami kompletnie siebie nie rozumieć.
To nie odbiera Ci tego, czego już się nauczyłeś.
Nie oznacza, że zrobiłeś krok wstecz.
Życie nie jest linią, po której konsekwentnie wspinamy się w stronę jakiejś perfekcyjnej wersji siebie.
Są dni lekkie.
Są trudne.
Są takie, w których wszystko wydaje się jasne.
I takie, kiedy jedynym rozsądnym planem jest zrobić sobie herbatę, usiąść i przez chwilę niczego od siebie nie wymagać.
Może właśnie w takich chwilach najbardziej potrzebujemy nie kolejnego narzędzia, ale odrobiny łagodności wobec siebie.
Spróbuj dzisiaj inaczej
Kiedy następnym razem pojawi się w Tobie coś niewygodnego, zanim zaczniesz to naprawiać, analizować albo zmieniać — zatrzymaj się na moment.
I zapytaj:
Co teraz czuję?
Czego teraz potrzebuję?
Czy naprawdę muszę coś z tym zrobić właśnie teraz?
A potem przez chwilę nie szukaj odpowiedzi na siłę.
Posłuchaj.
Może odpowiedź przyjdzie od razu.
Może później.
A może dzisiaj wcale jej nie potrzebujesz.
Bo nie wszystko, co pojawia się w Tobie, jest problemem.
Nie wszystko wymaga rozwiązania.
Nie wszystko trzeba przepracować.
Czasem największą zmianą jest moment, w którym przestajesz ze sobą walczyć i zaczynasz być po swojej stronie.
I chyba właśnie od tego warto zacząć.
A Ty?
Kiedy ostatnio zamiast siebie naprawiać, po prostu siebie posłuchałeś?
