Są takie momenty, kiedy człowiek naprawdę chciałby, żeby ktoś po prostu dał mu instrukcję.
Powiedział: zrób to. Potem tamto. Tego nie wybieraj. Tutaj poczekaj. A za trzy miesiące wszystko zacznie mieć sens.
Najlepiej jeszcze, żeby instrukcja była krótka, konkretna i - obowiązkowo - żeby działała.
Bo kiedy nie wiemy, co dalej, bardzo szybko zaczynamy podejrzewać, że coś jest z nami nie tak.
Przecież powinniśmy wiedzieć.
Powinniśmy mieć plan.
Powinniśmy znać odpowiedź na pytanie, czego chcemy, dokąd zmierzamy, co zrobić z pracą, relacją, sobą, swoim życiem i tym dziwnym uczuciem, które od jakiegoś czasu pojawia się gdzieś pod skórą i mówi, że chyba już nie chcemy wszystkiego tak, jak było do tej pory.
Tylko że odpowiedź nie przychodzi.
I wtedy zaczyna się myślenie.
A właściwie - przemysł ciężki myślenia.
Analizujemy wszystkie możliwe scenariusze. Wracamy do rozmów sprzed kilku miesięcy. Próbujemy przewidzieć konsekwencje decyzji, których jeszcze nawet nie podjęliśmy. Pytamy innych, co zrobiliby na naszym miejscu, a później zastanawiamy się, dlaczego ich odpowiedzi wcale nie przynoszą nam ulgi.
Wieczorem dochodzimy do jakiegoś wniosku.
Rano już nie jesteśmy go pewni.
Po południu pojawia się zupełnie inny pomysł.
A następnego dnia zaczynamy wszystko od początku.
Znam to.
I chyba właśnie dlatego coraz mniej wierzę w to, że człowiek zawsze musi wiedzieć.
Może czasami największym problemem wcale nie jest brak odpowiedzi.
Może problemem jest przekonanie, że musimy ją mieć natychmiast.
Żyjemy w świecie, który bardzo lubi konkrety. Cele. Terminy. Strategie. Decyzje. Pięcioletnie plany. Pytania w stylu „gdzie widzisz siebie za kilka lat?”, jakby życie rzeczywiście było projektem, który można rozpisać w Excelu i później tylko pilnować kolejnych kolumn.
A przecież doskonale wiemy, że tak nie działa.
Jedno spotkanie potrafi zmienić kierunek.
Jedna rozmowa potrafi otworzyć coś, czego wcześniej nawet nie braliśmy pod uwagę.
Czasami coś, czego bardzo chcieliśmy, nagle przestaje być ważne. Innym razem pojawia się możliwość, której jeszcze tydzień wcześniej nie było w żadnym z naszych scenariuszy.
I być może właśnie dlatego nie zawsze możemy znać odpowiedź wcześniej.
Bo nie wszystko już się wydarzyło.
Myślę, że jednym z trudniejszych momentów jest ten pomiędzy.
Stare już przestaje pasować, ale nowe jeszcze nie ma kształtu.
Nie chcesz wracać do tego, co było, ale nie bardzo wiesz, dokąd pójść.
To trochę jak stanie w drzwiach.
Za plecami jest pokój, który znasz na pamięć. Wiesz, gdzie stoi każdy mebel, gdzie skrzypi podłoga i którego światła lepiej nie zapalać.
Przed Tobą jest coś nowego.
Tylko jeszcze tego nie widzisz.
I właśnie wtedy bardzo łatwo zawrócić.
Nie dlatego, że tam było dobrze.
Dlatego, że było znajomo.
Znane potrafi dawać bardzo złudne poczucie bezpieczeństwa. Nawet jeżeli już nam nie służy.
Dlatego czasami zamiast pytać siebie:
„Co mam zrobić?”
warto zadać trochę inne pytanie:
„Co już wiem, że nie jest dla mnie?”
To pozornie niewielka różnica, ale potrafi zmienić bardzo dużo.
Bo być może nie znasz jeszcze następnego miejsca, ale doskonale czujesz, że w obecnym nie chcesz już zostać.
Być może nie wiesz jeszcze, jakiej relacji chcesz, ale wiesz, czego nie chcesz już w niej doświadczać.
Być może nie masz pomysłu na kolejne pięć lat zawodowego życia, ale kiedy myślisz o następnych pięciu latach dokładnie takich jak ostatnie — całe Twoje ciało mówi „nie”.
I to też jest informacja.
Niepełna.
Niedoskonała.
Ale prawdziwa.
Czasami podczas rozmów w BALANCE pojawia się moment ciszy.
Ktoś opowiada o sytuacji, analizuje możliwości, wymienia wszystkie argumenty za i przeciw, aż w końcu mówi:
„Ja naprawdę nie wiem, co mam zrobić”.
I kiedyś być może czułbym potrzebę, żeby tę ciszę szybko czymś wypełnić.
Dzisiaj coraz częściej myślę, że właśnie tam zaczyna się coś ciekawego.
Bo może nie trzeba od razu wiedzieć.
Może przez chwilę można po prostu pobyć w miejscu, w którym odpowiedź jeszcze się nie pojawiła.
Bez zmuszania siebie do decyzji tylko po to, żeby przestać odczuwać niepewność.
Bez wybierania czegokolwiek dlatego, że „przynajmniej będzie wiadomo”.
Bez kolejnej rundy analizowania tego samego.
To nie oznacza bierności.
To oznacza danie sobie przestrzeni.
A przestrzeń ma jedną ciekawą właściwość — kiedy przestajemy ją natychmiast zapełniać, zaczynamy zauważać rzeczy, których wcześniej nie było słychać.
Własną reakcję.
Ciało.
Intuicję.
Czasami zwykłe: „nie wiem dlaczego, ale to czuję”.
Nie twierdzę, że każda decyzja powinna być podejmowana intuicyjnie. Są sytuacje, w których trzeba policzyć pieniądze, sprawdzić fakty, porozmawiać ze specjalistą i zwyczajnie pomyśleć.
Ale nawet najlepsza analiza nie odpowie za nas na pytanie:
czy ja naprawdę tego chcę?
Może więc nie musisz dzisiaj wiedzieć, co dalej.
Może wystarczy wiedzieć, co jest prawdziwe teraz.
Co Cię męczy.
Co daje Ci lekkość.
Przy czym Twoje ciało się napina.
Przy jakiej myśli pojawia się spokój.
Za czym tęsknisz, chociaż jeszcze nie masz odwagi powiedzieć tego głośno.
I czego od dawna próbujesz nie wiedzieć, mimo że gdzieś głęboko już doskonale to wiesz.
Nie każda droga zaczyna się od mapy.
Niektóre zaczynają się od jednego kroku, który na początku nie wygląda nawet jak początek czegokolwiek.
Dopiero później, patrząc wstecz, widzimy, że właśnie wtedy coś się zmieniło.
Dlatego jeśli jesteś teraz w takim miejscu pomiędzy — bez wielkiego planu, bez odpowiedzi i bez pewności — może nie trzeba tego od razu naprawiać.
Rozejrzyj się.
Posłuchaj siebie trochę uważniej.
I zamiast kolejny raz pytać:
„Co powinienem zrobić?”
spróbuj zapytać:
„Co jeszcze jest możliwe, czego w tej chwili nie biorę pod uwagę?”
A potem nie spiesz się z odpowiedzią.
Czasami najciekawsze rzeczy zaczynają się właśnie wtedy, kiedy przez chwilę jej nie mamy.
