Kładziesz się wieczorem.
Wreszcie cisza.
Telefon odłożony. Światło zgaszone. Wszystko, co miało być zrobione, jest zrobione. A jeśli nie jest — trudno. Jutro też jest dzień.
I właśnie wtedy zaczyna się najlepsze.
Głowa.
„Czy ja odpisałem na tę wiadomość?”
„Muszę pamiętać, żeby jutro…”
„Dlaczego właściwie powiedziałem to w ten sposób?”
„Mogłem odpowiedzieć inaczej.”
„A co, jeśli…?”
I nagle przypominasz sobie rozmowę sprzed trzech dni. Potem sytuację sprzed miesiąca. A jeśli umysł naprawdę ma dobry wieczór, potrafi nawet wyciągnąć coś z 2017 roku i zapytać:
„Pamiętasz? A może przeanalizujemy to jeszcze raz?”
Pamiętasz.
Oczywiście, że pamiętasz.
I tak zaczyna się kolejne zebranie zarządu, na którym jesteś jednocześnie prezesem, pracownikiem, działem kontroli jakości i jedynym uczestnikiem.
„Chciałbym po prostu wyłączyć głowę”
Słyszę to bardzo często.
I właściwie doskonale rozumiem, co ludzie mają na myśli.
Nie chodzi przecież o to, żeby przestać myśleć.
Chodzi o tęsknotę za momentem, w którym nie trzeba analizować wszystkiego.
Nie trzeba przewidywać.
Kontrolować.
Wracać do tego, co już się wydarzyło.
Tworzyć piętnastu możliwych wersji tego, co dopiero może się wydarzyć.
Po prostu przez chwilę być.
Tylko że im bardziej próbujemy nie myśleć, tym bardziej zaczynamy… myśleć o tym, żeby nie myśleć.
Spróbuj przez minutę nie myśleć o różowym słoniu.
No właśnie.
Może problemem nie jest to, że myślisz za dużo
Kiedyś bardzo podobało mi się przekonanie, że spokojny człowiek powinien mieć spokojny umysł.
Najlepiej taki niemal pusty.
Siadasz do medytacji, zamykasz oczy i następuje absolutna cisza.
Pięknie.
Tylko że życie często wygląda trochę inaczej.
Siadasz.
Zamykasz oczy.
I po dwudziestu sekundach zastanawiasz się, czy masz jeszcze mleko w lodówce.
Potem przypominasz sobie, że trzeba komuś odpisać.
A chwilę później zastanawiasz się, dlaczego w ogóle nie potrafisz medytować tak, jak „powinieneś”.
I właśnie tutaj pojawia się pytanie:
A co, jeśli wcale nie musisz wyłączać swojej głowy?
Może chodzi o coś zupełnie innego.
Może nie potrzebujesz walczyć ze swoimi myślami.
Może potrzebujesz przestać traktować każdą z nich jak polecenie, problem do rozwiązania albo prawdę, którą trzeba natychmiast przeanalizować.
Myśl to jeszcze nie rzeczywistość
Umysł jest niesamowity.
Potrafi w kilka sekund stworzyć problem, który jeszcze nie istnieje, znaleźć dla niego trzy możliwe rozwiązania, przewidzieć reakcję wszystkich zainteresowanych, a następnie zdenerwować się konsekwencjami sytuacji, która… nawet się nie wydarzyła.
I robimy to wszyscy.
Nie dlatego, że coś jest z nami nie tak.
Po prostu nauczyliśmy się analizować.
Przewidywać.
Zabezpieczać.
Być przygotowanym.
Tyle że czasami ten mechanizm nie wie, kiedy skończyła się jego zmiana.
Ciało siedzi już na kanapie.
A głowa nadal jest w pracy.
Ciało jest na wakacjach.
Głowa odpowiada na hipotetycznego maila.
Ciało leży w łóżku.
Głowa właśnie prowadzi rozmowę, która prawdopodobnie nigdy się nie odbędzie.
I wtedy często próbujemy zrobić jeszcze więcej.
Jeszcze bardziej się uspokoić.
Jeszcze bardziej kontrolować myśli.
Jeszcze bardziej nad sobą pracować.
A może właśnie nie potrzebujesz kolejnego zadania?
A gdyby zrobić trochę więcej miejsca?
To jest jedna z rzeczy, które fascynują mnie w pracy z człowiekiem.
Czasami zmiana nie przychodzi wtedy, kiedy znajdujemy kolejną odpowiedź.
Pojawia się wtedy, kiedy przez chwilę przestajemy jej szukać.
Nie rozwiązujemy.
Nie analizujemy.
Nie próbujemy dojść do żadnej konkluzji.
I nagle pomiędzy jedną myślą a drugą pojawia się trochę przestrzeni.
Nie zawsze wielka cisza.
Nie zawsze spektakularne doświadczenie.
Po prostu trochę więcej miejsca.
I czasami właśnie tego potrzebujemy najbardziej.
I tutaj pojawił się u mnie Access Bars®
Kiedy pierwszy raz zetknąłem się z Access Bars®, zainteresowała mnie przede wszystkim prostota tej metody.
Bez konieczności opowiadania całej historii swojego życia.
Bez potrzeby dochodzenia do tego, dlaczego jesteśmy tacy, jacy jesteśmy.
Bez szukania kolejnego problemu do naprawienia.
Podczas sesji osoba leży wygodnie, a praktyk delikatnie dotyka określonych punktów na głowie.
I tyle.
Nie musisz niczego osiągnąć.
Nie musisz nawet próbować się zrelaksować.
To właśnie ta część podoba mi się najbardziej.
Bo człowiek, który przez cały dzień musi, dostaje wreszcie przestrzeń, w której przez chwilę… nie musi.
Czy Access Bars® „wyłączy Ci głowę”?
Nie będę Ci tego obiecywał.
Każdy może doświadczać sesji inaczej i nie uważam, żebyśmy potrzebowali tworzyć wokół niej wielkich obietnic.
Jedni mówią o głębokim odprężeniu.
Inni zasypiają.
Ktoś zauważa większy spokój.
Ktoś inny po prostu mówi:
„Dobrze było przez godzinę niczego nie musieć.”
I bardzo lubię właśnie to zdanie.
Bo być może nie potrzebujemy kolejnej metody, dzięki której staniemy się bardziej produktywni, świadomi, spokojni i idealni.
Może czasami wystarczy miejsce, w którym możemy na chwilę przestać próbować.
Nie musisz wierzyć każdej myśli
Następnym razem, kiedy Twoja głowa rozpocznie kolejne nocne zebranie zarządu, spróbuj czegoś innego.
Nie każ jej się zamknąć.
Nie walcz z nią.
Nie próbuj na siłę osiągnąć spokoju.
Zauważ tylko:
„Okej. Znowu dużo myślę.”
I może zamiast kolejnej analizy zadaj sobie jedno pytanie:
Czy naprawdę muszę teraz coś z tym zrobić?
Czasami odpowiedź brzmi „tak”.
Ale czasami…
naprawdę nie.
I być może właśnie w tym małym „nie” zaczyna się trochę więcej przestrzeni.
Jeśli jesteś ciekawy Access Bars®
Jeśli ten tekst jest Ci bliski i zastanawiasz się, czym właściwie jest Access Bars®, na czym polega sesja i jak pracuję z tą metodą w BALANCE, przygotowałem osobną stronę, na której znajdziesz wszystkie konkretne informacje.
